خرس

گفتم آن شیخ را ، خدا تو را به دوزخ برد ! گفت کاشکی ، تا بنگرم این نور من از دوزخ چه می شود و دوزخ از نور من چه می شود.

                                                                                        مقالات شمس

دست و دلم به نوشتم نمی رود هرچه بیشتر می نویسم خودم کمتر با آن ارتباط بر قرار می کنم وای به حال کسی که می خواهد نوشته هایم را بخواند یعنی راستش را بخواهی دیگر انگیزه ای برای نوشتن ندارم . بنویسم که چه بشود چه می توانم در این روز ها بنویسم در این روز های پر از احمقانه ترین شکل روز مرگی... می بینی چقدر غر می زنم غر غر غر و دریغ از یک قدم به جلو برداشتن . شاید اگر نبود جایزه ی گلدن گلاب اصغر فرهادی دیگر هیچ امید و کورسویی نبود در این سیاهی مهمانخانه مهمان کش سخت دلش تاریک که من دلم سخت گرفته است از آن .

و آنچه آمد در پایان سال بیست و نهم و آغاز سال سی:

      این روزها

      زیر سقف ممیز زندگی می کنم  

      چشم در چشم چاقو ها

هنوز خاک مزارش تازه است

مزار آن دو دست سبز جوان را می گویم

                                                       "جاودانه فروغ فرخ زاد"

مرثیه ای برای رویش دوباره ی "معصوم"

حیاط خانه ی ما

 صدای گام هایت را

 در بغض خود دارد

 کوهستان

 نقش های روی تنش را از یاد نمی برد

 هنوز تشنه ی بیرون دادن دود سیگارت

 هوای کوهستان

             هوای کوهستان

              دیگر از صدای خنده های تو نشئه نمی شود

    بذرگامهای تو زیر برفها پیدا نیست

     اما هر بهار

     نام تمام شکوفه ها "معصوم" می شود

     و تو که نزدیک ترین ما به زمینی جاری می شوی

                                                        و کوهستان...

این شعر برای عزیزی است که امروز هفتمین سال رفتنش بود چقدر دلتنگ خنده های بی غشش هستم در این پست می خواستم شعری از کوروش همه خانی عزیزم بگذارم اما به دلایلی میسر نشد. بعد دیدم بسیار دلتنگ عزیز از دست رفته ام هستم. این شعر را گذاشتم به یادگاری که مرگ بر تن و جان من زد

 قسمتی ازبخش پنجم فصل وظیفه ی روشنفکر کتاب "در دفاع از روشنفکران" ژان پل سارتر، ترجمه ی رضا سید حسینی، انتشارات نیلوفر:

۵- مستقیم ترین دشمن روشنفکر کسی است که من او را رو شنفکر قلابی می نامم - و "نیزان" سگ پاسبان می نامید- و از جانب طبقه ی مسلط اغوا شده تا به دلایلی که ادعای جدی بودن دارد، یعنی ظاهرن محصول روش های دقیق عملی جلوه می کند، از ایدئولوژی جزئی گرا دفاع می کند. جنبه ی مشترکی که اینها با روشنفکران حقیقی دارند این است که در واقع آنها کارشناسان دانش عملی هستند. تصور این نکته بسیار ساده است که روشنفکر قلابی موجودی خودفروخته است، اما برای اینکه طبق عادت معمول با این مسئله ساده لوحانه برخورد نکنیم، بهتر این است آن بازاری را که از کارشناس دانش عملی یک روشنفکر می سازد، بشناسیم. می توان گفت که عده ای از کارکنان مادون روبناها، احساس می کنند منافع آنها به منافع طبقه ی حاکم وابسته است - و این درست است- و نمی خواهند جز این چیزدیگری احساس کنند - و این یعنی حذف خلاف این مطلب، که آن هم درست است. به تعبیر دیگر، آنها نمی خواهند بی خویشتنی انسانهایی را که هستند یا می توانند باشند را بپذیرند، بلکه فقط قدرت صاحب منصبان را می پذیرند (که خودشان هم هستند). پس چهره ی رو شنفکر به خود می گیرند و مثل او اعتراض به ایدئولوژی ی طبقه ی حاکم را آغاز می کنند. اما این اعتراض نیست تقلبی است و به صورتی فراهم آمده که به خودی خود تحلیل می رود و در نتیچه نشان می دهد که ایدئولوژی حاکم در برابر هر گونه اعتراضی مقاوم است. به عبارت دیگر، روشنفکر قلابی، مثل روشنفکر واقعی "نه" نمی گوید بلکه "نه، ولی..." را رواج می دهد. یا "می دانم، اما..." را. این دلایل روشنفکر واقعی را به شدت آشفته می کند، زیرا خود او - به عنوان صاحب منصب- می خواهد که آنها را در اختیار بگیرد و بر ضد هیولایی که هست- و به نفع کارشناس خالص- به کار ببرد . اما به ضرورت مجبور است که آنها را انکار کند، دقیقن از این رو که از هم اکنون او هیولایی است که آنها نمی توانند متقاعدش کنند پس او دلایل "اصلاح طلبان" را به شدت رد می کند و با طرد آنها، خود او پیوسته رادیکال تر می شود< عملن رادیکالیزم و اقدام روشنفکری یک مفهوم دارند و دلایل معتدل اصلاح طلبان است که روشنفکر را به ضرورت به این راه می کشاند و به او نشان می دهد (دو راه بیشتر وجود ندارد) یا باید با اصول طبقه ی حاکم جنگید یا باید با تظاهر به اعتراض، به آن خدمت کرد...

شعری از اورسولا

از وبلاگ صد سال تنهایی : 

هر چقدر هم که فرض کنی  زندگی را برعکس گرفته ای ، نمی شود

توی همه ی این عکسها تو لبخند می زنی /            و    زنی

که از اندام شب فرو ریخته  بوسه هایت  .

هجای آخر همه ی کلمات

دردی ست

که از شریان شعر ها عبور می کند

به حنجره ات می رسد

و

از پستان هایت کودکی را بزرگ می کند که مردانه بخندد .

مثل مردی که ازعشقبازی های چند نفره

 به ارگاسم عاشقانه بر کیبورد می رسد .

به وجد می آید

به اوج

اوج

اوج

بوسه که با شکلک های یاهو به لب های آتشین تو نمی نشیند. می نشیند؟

پس بی خیال هر چه خودت / هر چه از خودت بزن بیرون

بریز و درد را

در سپید ران هایت کلمه شو

بپاش و درد را

در انگشتهای شب تقطیع کن

قطعه ای از تنم

تکه های بلند موسیقی ات .

 که شب این گیسوان دراز

تا چشم های مرا در تو خیس نخواباند

به ارگاسم آفتاب نخواهد رسید .

....

....

خدایا ! کودکان مرده ام را

به دنیا بیاور

که از پستان هایم شعر بنوشند

و مردهای شاعری

  نه !

 زن باز های ماهری می شوند حتما" .

اين شعر از آن دوست عزيز شاعريست كه پيش از اين هم شعر هاي خوبي از او خوانده ام و مطمئنن با سرايش اين شعر نشان داده كه چه استعداد نابي است اما به دلايلي كه بسيار برايشان شخصي است و براي من بسيار محترم در حال حاضر اصرار دارند كه با نام اورسولا شناخته بشوند . نامي هم كه پيش از اين براي شاعرش عنوان شده بود باز هم مستعار بوده و من از آن اطلاع نداشتم و از كليه مخاطبان اين پست وبلاگ خرس پوزش مي خواهم كه نادانسته آنها را به انحراف كشاندم.

یکی می بوسم یکی می پرسم: اگربزن بخور ِ این  "A" قد دراز  و این  "a" کوتوله بالا بگیرد ؛ کدامشان می برد!؟ یکی می بوسد یکی جواب می دهد:                       com .به جهنم .www

دیدی دلا؟ تانک ها چگونه مابین ویلچرها و روروکها گیر افتاده بودند؟
آسیه با ندیمه و حلیمه به عشق مردم زنیده بود بیرون؟
فقط آتن کم بود برود آن بالا دموکراسی پخش کند؟
دیدی دلا!میدان عینهو یک قالیچه زیر بدنها پهن شده بود؟
یک نیمه کیسه خوابها می خوابیدند یک نیمه چادرها ....؟

بهار ما خزان شد؛ قران ما هزار شد
نه موسایی آمد نه دوشنبه ای!

کیلویی چند بود ! چند شد!
این قصه دم دراز دارد واین کتاب صد ساله است !
سرت را بنداز لای این داد بزن التحریر؛ التحریر؛ اگر کلمه جم خورد!
بگو اما آزادی آزادی همه از خواب می پرند....

می گیرم با انگشتانم لای موهایش را می کاوم می پرسم
اگر "f5 “  با تمام  fها  در بیفتد کی می خورد؟ از این ساق به آن ساق جا به جا می شود می گوید: پا در میانی می کند چند خواهر نفتی  فی المثل wc یکی....! البته همه چیز روی کول این “n” انگلیسی ست!

مگر نه اینکه این ملکه نشین نبود بود توی باغ نبود
گاهی فقط به اندازه یک خلیج عدن بود
بود نبود بود مرد ِش ولی نبود کی می گوید اِند ِغیرت بود؟
اصلن کجا بود کجا بودیم همان جا که صبا بود!؟
آه سلیمان نبی !                       کجایی که دوس دخترهات ریختن تو خیابون ؛
برقع برقع عینک برقع ؛     برقع برقع عینک برقع ؛      برقع برقع عینک برقع؛
آه لوتی! این طبل را همینجور اگر بکوبم می رسم به کاخ  ریاست جمهوری تو!

هی دهان به دهان  خونخاورمیانه ؛ هی دهان به دهان خونخاورمیانه
مگر نه اینکه آن قدیم مدیم پیامبران و این جدید مدید نفتان اینجا را کشفریدند! ما چرا این وسط  مسط وسطی می زنیم !

همچنان که دستم دارد رانهایش را ورق می زند می پرسم
راستی ! نظرت درباره این  "p"کله پوک" واین "O" تو خالی  چیست؛ دیدی چگونه خواستندOPEC شوند یک دفعه  ofخوردند!
از این کفل به آن کفل می شود می گوید:خیا لت برداشته؟!
این دو قلوهای افسانه ای عین x  و y با هیچ  خط و نشانی:  چیییی ؟؟   جدااااا       نمی شوند!

 چیست؟ کجاست؟ این لیبی آب است یا لیمو!؟     
آنچنان است که چون و چند و چنان هم به آن نمی آید!
مصراته اصلن چیست؟           ماست موسیر است یا حلوا ارده ؟
اینکه مخالفان چند قدم پیشروی کردند یعنی چه ؟
یعنی نشستند قورمه سبزی سرو کردند؟
تا زه این سرهنگ اگر ساخت و پاختی نباشد زیر کون آفتابه اش نوشته :
Made in!                           made  in!                       made in russian                      
                                                
این آدم با این جنم و جربزه : بنغازی دارد؛ نفت دارد؛ دوس دختر دارد؛        چرا ریش ندارد؟!
فکرمی کنم منوچهری چند صباحی آنجا آنجاها رفته بود کُس کُنی که اینقدرمار و مور و ملخ تشبیه می زد

مثل یک گنجشک لای پستانهایش آرام  گرفته ام !
دارم  تصویرهایی که توی ذهنم قیقاج می روند را روی صفحه  اندامش تماشا می کنم ...
خطوط را بهم گره می زنم تا ببینم به هندسه ای می رسم
قلبم مثل ساعت دیواری ِ بعد از نیمه شب می تپد
یک آن از جا بلند می خیزم می پرسم: چرا دیگر این "پ" پارسی؛  قند و عسل به بنگاله نمی برد جانا....

مثل فرهنگ اوپنی لای بازوهایم  وا می شود می گوید:       داری می زنی!؟؟      آااااخ!!      لطفن  shift  را اول بگیر!

   نگاهی به شعر

   هنر زندگی را ممکن و شایسته ی زیستن می کند . نیچه ، زایش تراژدی

   در زمانه ای زندگی می کنیم که شاهد ناهماهنگی معیار های ارزشی هنر مند و جامعه هستیم. از یک سو جامعه مناسباتی را پذیرفته که در آن همه چیز،حتا خود انسان وسیله ای برای تولید مادی تلقی می شود و از سوی دیگر هنرمند با تکیه بر هنرش می کوشد تا ارزش انسان را به هستی انسان بازگرداند.جامعه دست رد بر سینه ی هنرمند می زند و هنرمند به علایق پست و مصرف گرای جامعه پشت می کند این جدایی بی سابقه میان هنرمند و مخاطب به صورت جنگ بین نوگرایی و سنت گرایی منعکس می شود . هنر مند که از مناسبات حاکم بر جامعه بیزار است نوآوری را به منزله ی اسلحه ای علیه سلیقه ی مرسوم به کار می گیرد، در این شرایط است که هنر مدرن شکل می گیرد.

   خیابان نهم ابوالفضل حسنی در چنین وضعیتی بوجود می آید. در عین حال که به شدت با نهاد ها و اندیشه های خرافی مبارزه می کند و رسالتی مدرن را بر دوش می کشد بیشتر از آن به خرد باوری منفعت گرای مدرنیته اعتراض می کند شعر هایش به الیناسیون انسان تخدیر شده ی قرن ۲۱ طعنه می زند و بعضی اوقات با تمسخر او رخ می نماید.

   همان گونه که می دانیم افلاطون شاعران را از آرمان شهرش بیرون می کند چرا که آنها نظم و قاعده ای خاص جهت آفرینش هنر (شعر) را رعایت نمی کنند - البته هنر تا همین صد سال پیش به معنای فن و صناعت به کار می رفت. به عنوان مثال در کتاب سیر حکمت در اروپای مرحوم فروغی در مقابل واژه ی هنر(art) معادل فن، علم و صنعت آمده اما از هنر به معنايي كه ما امروز از آن برداشت مي كنيم نيامده - با نگاهي به شعر خيابان نهم مي توان تمامي مواردي كه باعث شد افلاطون شعرا را از آرمانشهرش اخراج كند وجود دارد! در يك قياس اگر ما جامعه ي شعري كشور را در نظر بگيريم كه اكثر توليداتش شبيه همند شعر خيابان نهم چه در شكل و چه در اجرا به شدت مخالف نظم و قاعده ي شعر سرايي غالب كنوني است. در اين وضعيت توليد كنندگان شعر كنوني به شدت در مقابل آن موضع خواهند گرفت چرا كه به نظر من مانند افلاطون در كتاب قوانين مي انديشند كه هر گونه نوآوري را موجب فساد مي دانند؛آنها فكر مي كنند كه جايگاه مقدس شعر آسيب مي بيند؛اما به نظر من اين شعر ها ماهيتشان و قوامشان در تقدس زدايي و زدودن اضافاتي اينچنين از شعر،كلمه و شكل هاست. به عبارتی در شعر ابوالفضل حسنی هیچ چیز مقدسی وجود ندارد  

   با فرض سير تنزل تاريخي که راوي در ادبيات از خداگونگي به اسطوره بودن و وضعيت رئال در يك قرن گذشته داشته راوي كنوني ما راوي است كه در يك وضعيت كميك بسر مي برد، وضعيتي كه در وهله ي اول به ارزش هاي حاكم بر جامعه كه به گونه اي ساخت و اراده ي حاكم بنيان گذاري كرده، با ديده ي ترديد مي نگرد و جلوي آنها علامت سوال مي گذارد سپس به اطراف خود نگاه مي كند و جهان پيرامونش را مي نگرد. به نظر من شعر خيابان نهم در حالي كه بسيار شورشي است به همان نسبت رويكردي خرد ورزانه در مقابل با منفعت طلبي مدرن دارد. با همین نگاه و رویکرد نسبی گرایی که در سطر های شعر وجود دارد شعر به ادبیات پست مدرن نزدیک می شود.

   ‌به گمان من اين شعر بسيار سياسي است و بيشتر از آن سياست زده است تا سياسي به عنوان يك پيشنهاد اگر بند آخر شعر را اول بخوانيم و سپس به ادامه ي شعر برسيم رويرو مي شويم با a كوتوله اي كه به مصاف A بزرگ پرداخته كه مي تواند نشانگر اوضاع سياسي باشد به ميخ زده ونعل و دارد راه جهنم را براي خودش مي خرد.سپس گنجشك ناآرام از لاي پستان ها قيقاج مي رود لاي جنگ و تورمي كه گردن قران هزار شده ي ما را گرفته و از آنجا مي پرد به صد سال آزادي خواهي جامعه ي ايراني لااقل از مشروطه تاكنون. از طرف دیگر نگاه نویی که به نظر من شعر به زن و عشق بازی دارد قابل توجه است شاعر فارغ از نگاه سنتی به مقوله ی عشق که در آن پر از زیبایی های ظریف زنانه یا مردانه در فن عشق بازیست به گونه شعر را در لحظه های توصیف عشقی به ضد شعر تبدیل می کند و تا حدودی وضعیتی مازوخیسمی را به ذهن متبادر می کند، اتفاق جالبی که در شعر به نظرم رخ داده توصیف عشق بازی بر روی صفحه کیبورد کامپیوتر است گویی که راوی (احتمالن)معشوقه اش را صفحه کیبورد کامپیوتر می داند.

   البته بدون شك تاويلي كه من از شعر ارائه دادم واكنش رواني شخص من است نسبت به آنچه كه از واژه ها و نشانه هاي اين شعر براداشت كرده ام و قطعيتي ندارد و فقط از دريچه ي ذهن كنوني خود، به اين شعر نگريسته ام.

   در اين شعر راوي، فقط بعضي از چيز هايي را كه ديده به صورت غير خطي و شكسته به ما ارائه مي كند يعني لزومن مانند رويكرد سنتي نيست كه روايت اين شعر ابتدا،ميانه و پاياني داشته باشد. در عين حال آشنا زدائي يا بهتر بگويم(بنويسم)بيگانه سازي واژه ها است استفاده از كلماتي مانند زنيده،كشفريدند يا خونخاورميانه از اين دستند يا استفاده از جمله هاي عاميانه اي كه در كوچه و بازار مي شنويم در شعر كه از ديگر تكنيك هاي بيگانه سازي حسني در شعر هايش مي توانيم نام ببریم كه نمود بيشتري داشته اند. به قول مهدي حسين زاده بهره گيري از حروف و كنشمند كردن آنها در متن،از اين شعر ،شعري شمولمند ساخته كه در لايه هاي آن طنز و نيشخند شاعر به مسائل فرامتني هويداست. نوع اجراي گذاره ها و بهره گيري از عناصر زباني همسو با ذهنيت زباني متن از ديگر مواردي است كه حسني بايد در شعر هاي ديگر خود نيز به آنها توجه لازم را داشته باشدو نگذارد متن از سيطره ي او فرار كند .

منابع:

در جستجوي زبان نو تاليف رويين طاهباز

حقيقت و زيبايي تاليف بابك احمدي

پسامدرنيته تاليف ديويد لايون.

به زهره و مهربانی هایش

من صبح زود سر کار می روم

تو شب تخت را آماده می کنی

من شام خورده نخورده

بر پیشانیت بوسه شب بخیر می زنم

شانس های زیادی آورده ام گلم

نه موشک باران

نه زل

        ز

          له

نه تصادف

نه تیراندازی مستقیم

هیچ کدام نکشته اند مرا

نگران من نباش عزیز

من حالاحالاها سر کار می روم

تو تخت را آماده می کنی

و من

شام خورده نخورده

روی پیشانیت

بوسه ی شب بخیر می زنم

۲

لعنت به تو حافظ که گفتی :"کارگران جهان متحد شوید"

که بزرگی آنقدر که من باید بشاشم به شعر های ریچارد

که اگر نبودند بوکفسکی و لینچ

کم داشت چیزی جهان

                             از خلقت مولانا

 که می کند توی حلق خلق

                                  بزرگی اش را مولانا

ای شیرین سخن من سعدی

من نشسته ام و پیش گرفته ام صبر

فردوسی ی خوش روی لعبت باز من زبان رابعه را زیر ناف ابونواس می کند دنبال

علی جان ^۱ مهر حرف های خوبی می زد درباره ی

  تیر که داد ما را بستاند از آنا آخماتوا و

                                                     مسیح تازه وارد

                                                      که بسته راه اس ام اس ها را

۱: مراد علی عبد الرضایی شاعر است

                                                                                        ۹۰/۲/۱۱

سال نود دارد آغاز می شود مثل سال هشتاد که آغاز شد و ده سال از آن گذشت . و "حال همه ی ما خوب است ریرا جان " همچنان. در وبلاگ گل یا پوچ ابوالفضل حسنی نظری دادم و پوستم کنده شد. همه ی دوستان می خواهند به یادم بیاورند که ایشان یک دزد ادبی است و ... اگه حرفی هست به خودش بزنید  می گویند حافظ هم بزرگترین سارق ادبی بوده اما اینکه از از ارزش غزلیات سترگش نمی کاهد!  به قول حافظ موسوی " البته این یک قیاس مع الفارق است ..."...

نظر تان درباره این کتاب ها چیست : بادبادک باز، گفتگو با مرگ، عقاید یک دلقک، عشق سال های وبا، اگر شبی از شب های زمستان مسافری، تربیت احساساتی، جاودانگی، من یوسفم پدر، روایت به گمنامی، یک بحث فمینیستی قبل از پختن سیب زمینی ها، ترجمان دردها، عاشقانه های ابو نواس اهوازی و ته ته همه ی اینها کتاب مقدس؟

این ها کنار تخت خواب من هر شب به من نگاه می کنند با آنها یک کلبه ی کتابی ساخته ام و به زور گذاشتن چوب کبریت لای پلک هایم شبی یک تا دو صفحه ی هر کدام از آنها را می خوانم دیگر لیست فیلم های منتظر را نمی نویسم

فیلم گفتم و یادم آمد که یک وبلاگ خوب نقد فیلم را به شما معرفی می کنم حتمن به آنجا سر بزنید http://www.filmik.blogfa.com/

یک وبلاگ کاملن حرفه ای که دوست خوبم رامین اعلایی در آن قلم می زند حتمن بروید دست خالی بر نمی گردید

و از اصغر فرهادی به خاطر فیلم خوش ساختش ممنونم و تبریک می گویم به خودمان بابت داشتن چنین فیلم ساز خوبی . به نظرم کارگردانی جدایی نادر از سیمین واقعن دشوار بوده لذت دیدنش را از دست ندهیم  

و اما شعر که جان من است :

شعری از نیلوفر خسروی :

هیچ بهاری

این لرز را از تنم نمی گیرد

تو در زندان شمال

دیگری در پشت میله های جنوب

دلتنگ که شدید به آب بزنید

من خزرم

خلیجم

ناخن هایتان را در من فرو کنید

 دارند تکه تکه ام می کنند

این میله ها را از من بیرون بیاورید

من خود شکنجه ام

دهه ی پر شتاب هشتاد رو به پایان است دهه ی خونریزی ها ی بیشتر، سیاهی های بیشتر و نسیمی که از سقوط مبارکِ مبارک می آید به امید وزش این نسیم بر همه ی سرزمین های دیکتاتور زده. سال نو بر همه ی دوستان عزیزم مبارک امیدوارم سالی پر از خوشی باشه برای همه ی ما و یک گام به خوبی نزدیک بشویم .

با این همه از یاد مبر

 ای قلب در به در

که ما عشق را رعایت کرده ایم

که ما انسان را رعایت کرده ایم

خود اگر شاهکار خدا بود

                                یا نبود ...

این روزها فکر می کنم که انسان بودن چیست؟ یا چگونه باید باشد که بشود رعایتش کرد و به هیچ چیز نمی رسم .

روزمرگی و مرگ روزها از پی هم "بیهودگی است بیهودگی است زندگی سراسر بیهودگی است"

در سال بد٬ سال باد٬ سال اشک پوری٬سال خون مرتضا...

این شعر برای من گذر تاریخ سیاسی مدرن این مرز و بومه و به خصوص این سالی که پشت سر گذاشتم ۲۸ سالگی و حالا در آغاز ۲۹ سالگی . خوش بینانه نگاه کنم نیم عمرم رفته و نیم دیگر آن مانده یک نخ سیگار روشن می کنم و به گذشت این ۲۸ سال فکر می کنم : کودکی٬ نوجوانی و حال جوانی . هراس از آژیر قرمز٬ خاموشی٬ زلزله٬ ممنوعیت ویدئو٬ سیگار٬ عشق٬ بازداشتگاه٬ شعر٬ دانشگاه٬ بازداشتگاه٬ رمان٬ کتاب٬ فلسفه٬ فوکو٬ دریدا٬ نیچه٬ مارکس و ...گول خوردن های زیاد از سر سادگی.

این روزها دنیای مجازی را بیشتر دوست دارم. اینجا آدمهایی هستند که خیانت نمی کنند٬ دروغگو نیستندو کلی احتمالن چیزهای خوب دیگر. افرادی که هیچ وقت ندیدمشان اما به دوستی با آنها افتخار می کنم مانند عه تای عزیزم٬ کوروش همه خانی محترم٬ لادن جمالی٬ عارف رمضانی بزرگوار٬ مهرداد فلاح عزیز٬ ابوالفضل حسنی شاعر٬ مریم خالقی خوب٬ نادر نظامی٬ منیره حسینی٬ زبیده حسینی٬ جناب معراجی و هزاران خوب دیگر که در اینجا مجال نام بردنشان نیست یا افراد خوبی که دنیای مجاز باعث شد در دنیای واقعی ببینمشان چون سید مهدی موسوی عزیز٬ آرمان عزیزم٬ خانم اختصاری و وحید پورزارع که اگر این دنیای اینترنتی نبود امکان دیدن رویشان احتمالن تا اطلاع ثانوی ممکن نبود.

۲۸ سالگی پر از سیاهی بود در فضای خفقان و سرکوبی که قلبم را به درد می آورد.پدر بزرگم را از دست دادم و پس از آن مادر همسرم را که دریای مهربانی بود و چند عزیز دیگر که اشارتی داشتند به خاک پذیرنده...امیدوارم ابتدای سی سالگی ام در سال دیگر بهتر از امروز باشدو سبزه ای بنشیند بر این سیاهی که بر زمین نشسته.

چند هفته پیش لینک نظرات شعر خوش خوشان بی آواز فیلتر شد چرا؟ پادگان چرا ندارد که عزیزان.با خبر شدم که رمان بهار ۶۳ نوشته ی دوست خوبم مجتبا پور محسن شاعر نویسنده مترجم و روزنامه نگار خوب این سرزمین برنده ی جایزه ی منتقدان مطبوعات شده به دوستانی که این رمان خوب را نخوانده اند پیشنهاد می دهم که این رمان مدرن خوب را تهیه کرده و بخوانند.

و در آخر شعر که جان من است:

ایران عزیزم

مشکل از تو نبود

شوهرت سرطان پروستات داشت و بسیار بخشنده بود

کمر به پایینت را به اعراب داد

سرت را به نیت پریشانی

گذاشت در دامن برادران روسی

دست چپت را به عثمانی ها بخشید

 دست راستت را به انگیلیزی ها

حالا

دعوا بر سر پستان های توست

و کویر چین خورده ی  شکم گندمی ات

اوین یا باستیل

گوانتانامو یا کهریزک

فرقی نمی کند

سور مرگ آزادی و انسان

خون می خواهد

پانوشت: دوست خوبم محمد غلامی پور با شعر فوق العاده ای به روز شده تنهایش نگذاریم http://www.mim509.blogfa.com/

 پانوشت ۲ : کتاب دوست خوبم محمد تنگستانی به فضای مجازی آمد. به قول خودش برای جنگ با سانسور کتاب را از فضای مجازی تهیه کنیم

http://tangestani.whco.ir/website/